ویژگی امام حسین علیه السلام (2)

ب. گزینش نام نیک

نام هر شخص، معرّف اعتقادات، فرهنگ، ملیّت و اصالت خانوادگی اوست. صاحبان نام زیبا، در آینده به آن افتخار می‏ کنند و صاحبان نامهای ناشایست، از نام خود احساس حقارت خواهند کرد.حضرت سیدالشهداء «علیه‏ا لسلام» در این زمینه الگوی شایسته‏ای برای ماست. شیخ مفید اسامی فرزندان آن حضرت را این گونه می‏ شمارد: علی، جعفر، عبدالله، سکینه، فاطمه. (الارشاد، ج 2، ص 137)

امام «علیه‏ السلام» نامهای نیک را ترویج می‏ کرد و در این رابطه به صاحبان آن نامها و والدینشان درود می‏ فرستاد. هنگامی که جنازه ی خونین حرّ را در آخرین لحظات زندگی به حضورش آوردند، حضرت با دستان مبارک خود، صورت او را نوازش کرد و در حالی که خونِ چهره‏اش را پاک می‏ کرد، فرمود: «بَخٍّ بَخٍّ لَکَ یاحُرُّ، اَنْتَ حُرٌّ کَما سُمّیتَ فیِ الدّنیا وَ الاْآخِرَةِ وَاللّهِ ما اَخْطَأَتْ اُمُّکَ اِذْ سَمَّتْکَ حُرّا فَاَنْتَ وَاللّهِ حُرٌّ فی الدُّنیْا وَ سَعیدٌ فیِ الاْآخِرَةِ؛به‏به! احسنت به تو ای حرّ!تو آزادمردی؛ چنان که در دنیا و آخرت آزاده خوانده می‏ شوی، سوگند به خدا!مادرت در اینکه تو را حرّ نامیده اشتباه نکرده است. به خدا قسم! تو در دنیا آزادمرد و در آخرت سعادتمند خواهی بود.» (لواعج الاشجان، ص147؛ لهوف، سیدبن‏طاووس، ص192)

ج. تشویق

در تربیت، تشویق شیوه‏ای کارآمد و موفق است، و اگر با شرایط صحیح انجام شود، محرّکی بسیار قوی در ایجاد و تکرار رفتارهای پسندیده در مخاطبان خواهد بود. در سیره امام حسین «علیه‏ السلام» تشویق، جایگاه خاصی دارد. ابن شهرآشوب می‏ گوید: جعفر،یکی از فرزندان امام حسین «علیه‏ السلام»، در نزد معلّمی به نام عبدالرّحمن سلمی در مدینه آموزش می‏ دید. روزی معلّم جمله ی «الحمدللهِ ربِّ الْعالمینْ» را به کودک خردسال حضرت سیدالشهداء یاد داد. هنگامی که جعفر آن را برای پدر ارجمندش قرائت کرد، حضرت حسین «علیه‏ السلام» معلّم را فراخوانده و با اهدای هدایای ارزشمندی او را تشویق نمود، و هنگامی که به خاطر اعطای پاداش زیاد به معلّم، مورد اعتراض اطرافیان قرار گرفت، فرمود: هدیه ی من کجا با تعلیم «الحمدلله ربّ العالمین» برابر است؟! (المناقب، ج3، ص 222)

د. توجه به پرسشهای جوانان

هنگامی که فرزندان به سن بلوغ و رشد عقلانی می‏ رسند، سؤالاتی در ذهن آنان مطرح می‏ شود که پاسخ صحیح و منطقی به آن در پرورش اندیشه ی آنان خیلی مؤثر است. قاسم بن الحسن یادگار حضرت مجتبی «علیه‏ السلام»، هنگامی که در شب عاشورا از عمویش امام حسین «علیه‏ السلام» شنید که به اصحابش بشارت می ‏دهد، فردا تمامی آنها شهید خواهند شد، در ذهن او نیز سؤالهایی نقش بست. از جای برخاسته و از امام «علیه‏ السلام» پرسید: عموجان! آیا من هم در میان شهداء خواهم بود؟ امام حسین «علیه‏ السلا»م فرمود! «یا بُنَیَّ کَیْفَ الْمَوْتُ عِنْدَکَ؛ پسرم! مرگ را چگونه می‏بینی؟» نوجوان خوش سیما با تمام خلوص و صفا پاسخ داد: «اَحْلی مِنَ الْعَسَلِ؛ شیرین‏تر از عسل»! قاسم دوباره سؤالش را تکرار نمود: آیا من هم در ردیف شهدای کربلا خواهم بود؟ امام پاسخ داد: عمویت فدای تو باد! بلی به خدا قسم تو را هم در ردیف یارانم خواهند کشت، حتی کودک شیرخواره‏ام عبدالله را نیز به شهادت می‏ رسانند. (مدینة المعاجز، ج4، ص214) (به نقل از مجله ی مبلغان، نوشته ی عبدرالکریم پاک نیا،امام حسین الگوی زندگی صفحه  23 تا 29، شماره ی 63، بهمن و اسفند 1383 ه. ش.)

/ 0 نظر / 5 بازدید