سخاوت و بخشندگی

حضرت اباعبدالله الحسین «علیه ‏السلام» به عنوان اسوه ی کامل بشریت از تمام کمالات انسانی برخوردار بود. آن بزرگوار وارث تمام خوبی های انبیاء، اولیاء و صلحا بود و پیروان خود را نیز به فضائل اخلاقی ترغیب و تشویق می‏ نمود و می‏ فرمود: «اَیُّهَا النّاسُ نافِسُوا فِی الْمَکارِمِ وَ سارِعُوا فِی الْمَغانِمِ؛ ای مردم! در کسب فضائل والای اخلاقی تلاش و برای به دست آوردن این سرمایه‏ های معنوی شتاب کنید!» (نزهة الناظر، حلوانی، ص81)

از برجسته‏ ترین خصلت های انسانی آن حضرت؛ سخاوت و بخشندگی‏ اشان می‏ باشد. آن بزرگوار تلاش می‏ کرد با حمایت های مادی و معنوی خود، مرحمی بر زخم های نیازمندان و انسان های دردمند و خسته از فشارهای سنگین فقر و فلاکت بگذارد. امام حسین «علیه‏ السلام» بر این باور اصرار می‏ کرد که: «مَنْ جادَ سادَ وَ مَنْ بَخِلَ رَذِلَ وَ اِنَّ اَجْوَدَ النّاسِ مَنْ اَعْطی مَنْ لا یَرْجوُا؛ کسی که بخشش نماید، بزرگی خواهد یافت و هر کس بخل ورزد، پست خواهد گشت و یقیناً بخشنده‏ ترین مردم کسی است که به نیازمندی که(از او) امید یاری ندارد، بخشش کند.» و می‏ فرمود: «مَنْ نَفَّسَ کُرْبَةَ مُؤمِنٍ فَرَّج اللّهُ عَنْهُ کُرَبَ الدّنْیا وَ الاْآخِرَة؛ هر کس که غصّه‏ ای را از دل مؤمنی برطرف کند، خداوند اندوه‏ های او را در دنیا و آخرت برطرف می‏ نماید.» (نزههة الناظر، حلوانی، ص82)

/ 0 نظر / 7 بازدید